Como perder o tempo na Agra do Orzán

Rubén Gasalla (*)

Perder o tempo

1 Facer cousas sen proveito cando hai outras máis importantes por facer.

2 Traballar en van, facendo cousas que non van dar resultado.

Non é doado desobedecer o mandato da produtividade. Seis anos nun traballo monótono fóronme abondos como para coleccionar afeccións e axustar contas culturais pendentes. Dende fai un par de anos é a UNED a que desfruta da maior parte do meu tempo de ocio, tendo que compartir un chisco coa natación e o baixo. De feito, e para facer un uso prudente dos semestres, o bus do traballo converteuse nunha biblioteca improvisada.

Hoxe decidín ter unha tarde improdutiva. Sen telo previsto baixei na parada anterior á habitual e botei a camiñar cara á miña querida Agra do Orzán. Cando nos confinaban intermitentemente foi este barrio postizo o que me acolleu, entrando nunha relación poliamorosa co meu Labañou. Cando todo pechaba e as cervexas se servían en vasos de café para levar, a praza das Conchiñas e a rúa Barcelona sostiveron moito do meu ocio, do meu estudo, das miñas amizades e dalgunha que outra cita. 

O conto é que, logo de moitos meses de optimización horaria acorde ao noso capitalismo tardío, hoxe decidín perder o tempo na Agra. Camiñei un anaco canda outra amiga, quen tempo atrás vivira aquí. A pesares do proselitismo que fixen amosándolle as bondades do barrio non fun quen de impedir a súa mudanza ao centro da cidade. Logo de falar un anaco despedímonos na praza do Comercio e eu collín a rúa que chega á parte traseira das Conchiñas. O vento frío era excesivo e nin o meu groso abrigo acochado tiña conta del, así que tiven que subir a cremalleira. Andaba neses equilibrios coa mochila, un libro e a cremalleira cando unha man me agarrou o brazo, o que me fixo describir unha curva de freado sobre aquela muller loira que me tocaba. Sen ser quen de interpretar a situación, a súa outra man poñíame xa na orella un móbil. Nun precario español pedíaseme a través del que lle sinalase un número da rúa Barcelona. “Es ucraniana”, rematou a interlocutora antes de colgar. Botei a camiñar facéndolle un aceno ante unha imposible comunicación verbal. Do que me dixo en ruso só lle entendín as grazas. Pregunteille o nome, díxomo e eu sorrinlle ante a miña imposibilidade de darlle a benvida. Cando lle demos a volta ao mercado das Conchiñas e nos metemos de cheo na rúa Barcelona o vento deixou de darnos na cara, véndose substituído polo Como baila Carmiña que saía do saxo que tocaba un home negro diante dunha froitería. A miña compañeira daquela breve viaxe sinalou efusivamente a froitería mentras me dicía de novo cousas en ruso, agradecéndome as indicacións. Eu quixen explicarlle que aquel non era o número que a miña interlocutora telefónica me indicara, mais a seguridade coa que se despediu e entrou na froitería e a marea de nenos e vellos que agora se cruzaban entre nós a distintas velocidades fíxome desistir do intento. Teríalle escoitado mal…

Botei a camiñar pola rúa Barcelona cara ao sitio onde máis me prestaba perder o tempo: o Café Hispano. A dicir verdade antes fun botarlle unha ollada aos libros de segunda man do Indio, entre os que sempre atopei xoias a prezos populares. A miña estratexia de non levar solto é o truco perfecto para evitar mercar, así que deixei de novo no estante un libriño moi xeitoso que me enchera o ollo. No Hispano ocupei a única mesa de mármore libre, que por riba tiña un dominio visual perfecto do bar en profundidade e da rúa a través do vidro. Unha parella duns oitenta anos ocupaba a mesa do lado. El lía a Voz con interese, ela miraba aburrida pola ventá. Logo de que a camareira tomase nota non puiden evitar sacar o manual que esta semana me acompaña, aproveitaría para avanzar unhas páxinas. Cando o pechei de novo na mesa do lado había outra parella, estes terían cincuenta anos. El miraba o móbil a través duns lentes suxeitos ao pescozo cun cordón, ela miraba pola ventá como o fixera a outra muller, mais sen o xesto aburrido. Estaba verdadeiramente interesada no que facían uns nenos na terraza, así que mantiña a vista neles mentres mollaba unha galletiña no café. No equipo de música seguía a soar o Uprising de Marley coma cando entrara, mais nese anaco pasaran xa varias cancións. Fun consciente de que a produtividade volvera gañarme, así que pechei o manual e gardeino na mochila. Botei un ollo ás outras mesas e, sabendo que non sairía airoso desta misión de perder o tempo, decidín tomar a saída negociada e poñerme a escribir sobre como perder o tempo na Agra do Orzán. 

Ao chegar a esta liña vexo que a parella do meu lado xa non está e a mesa loce recollida e limpa. Uns rapaces co pelo de cores ocupan o piso de arriba e un par de señoras falan ao fondo do bar sobre algo relacionado coa cocaína. Ningún deles estaba cando eu cheguei e fóra xa case é noite. Nos altofalantes leva un anaco a soar un disco dos Commodores. Manter a posición nesta mesa coa miña única consumición é a todas luces indecente. Mellor intento perder o tempo de camiño a Labañou.

(*)-Rubén Gasalla (Trabada, 1992) é graduado en Comunicación Audiovisual e actualmente traballador de Pull&Bear. Milita no BNG e é delegado sindical da CIG no seu centro de traballo dende 2018.

Lea también

Concierto en Ferrol

Julia M.ª Dopico Vale ¡Oh, Mozart, Mozart inmortal! ¡Cuántas sugerencias infinitas de una vida mejor …